Od czego chcesz zacząć?

Uzasadnienie sięga stworzenia: to sabbaton dia ton anthrōpon egeneto — szabat „powstał ze względu na człowieka" (rodzaj ludzki, nie tylko Izrael), aluzja do Rdz 2. Konkluzja jest chrystologiczna: Syn Człowieczy to kyrios tou sabbatou, „Pan szabatu". To tytuł panowania nad dniem — absurdalny, gdyby Jezus dzień znosił. Pan instytucji ją interpretuje i wypełnia, a nie likwiduje; spór dotyczył halachy (39 melachot), nie samego przykazania.

En de tē mia tōn sabbatōn liczone według doby żydowskiej (wieczór → poranek, Kpł 23,32) wypada w sobotę po zachodzie — nasz sobotni wieczór, nie niedzielny poranek. Klasai arton to w Dziejach idiom wspólnego posiłku (2,42.46), niekoniecznie liturgia. Kontekst jest pożegnalny (mellōn exienai — Paweł odpływał nazajutrz), a całonocna mowa to sytuacja wyjątkowa. Z jednorazowego zdarzenia nie da się wyprowadzić cotygodniowej instytucji.

Autor rozróżnia trzy „odpocznienia": Kanaan, odpoczynek Boga po stworzeniu i odpocznienie eschatologiczne. W 4,9 pada rzadkie słowo sabbatismos („szabatowanie", nie zwykłe katapausis) — i to w czasie teraźniejszym: apoleipetai, „pozostaje". Argument zakłada, że szabat wciąż obowiązuje jako obraz odpoczynku wiary, a nie że został zniesiony. Odpoczynek w Chrystusie wypełnia szabat treścią, lecz go nie kasuje — w. 10 wprost odsyła do Bożego odpoczynku z Rdz 2.